Laguna de los Tres en Fitz Roy!

Vanmorgen ging de wekker weer vroeg. De laatste tijd word ik eigenlijk altijd moe wakker. Het is zo'n druk programma, met weinig vrije tijd en weinig rustmomenten. Ik begin wel uit te kijken naar thuis op de bank zitten met een kopje thee en niets hoeven doen. Ik was als eerste bij het ontbijt, samen met de Djoser groep. Zij zijn ook gisteren aangekomen en volgen grotendeels hetzelfde programma. Later kwam mijn groep ook ontbijten. Eén reisgenoot is vandaag jarig en ze trakteerde ons op een reepje chocolade. Erg lief en lekker!

Om 8.00 uur vertrokken we met een groepje van tien met een busje naar het startpunt van de daghike naar Laguna de los Tres. Onderweg moesten we nog andere mensen ophalen, dus het duurde vrij lang. Ik was zo moe, dat ik af en toe in slaap viel. Uiteindelijk begonnen we de hike om 8.45 uur. Het was prachtig helder en zonnig weer, dus daar hadden we al erg geluk mee. Met drie andere reisgenoten liep ik voorop. Wij hadden een lekker tempo en liepen door. De anderen deden het wat rustiger aan. Het was druk op het pad, dus we moesten regelmatig mensen inhalen of we werden zelf ingehaald. Het begin van de hike was redelijk vlak, door open vlaktes en door de bossen. Na een tijdje moesten we ook af en toe een stukje steil omhoog lopen. Dit werd al wat zwaarder. Af en toe hadden we prachtig uitzicht, onder andere op Laguna Piedras Blancas en de gletsjer daarachter.

Op een gegeven moment kwamen we op een splitsing. Links liep je direct door naar El Chaltén. Rechts liep je steil omhoog naar Laguna de los Tres. Krista had nog last van haar benen en knieën door eerdere blessures. Toch wilde ze de klim omhoog proberen. We liepen door een bos waar ook een camping was met allemaal tentjes. Daarna liepen we over een brug heen. Hier kon je de weg omhoog goed zien en Krista besloot toch om niet omhoog te gaan. Ze liep terug en zou daar even later de rest van de groep zien die ook niet het laatste stuk naar boven zouden lopen. Ondertussen liepen wij met z'n drieën verder omhoog. Ook hier was het erg druk op de paden, wat niet altijd even fijn was. Het waren steile stukken omhoog, maar het pad was goed zichtbaar en goed begaanbaar, dus dat scheelde. Het stuk omhoog zou ruim 1 km zijn, met een klim van 400 meter. Iedereen liep op eigen tempo en we namen regelmatig even een pauze. Halverwege de berg kwamen we twee reisgenoten van de achterste groep tegen, die flink hadden doorgelopen. Uiteindelijk liepen we samen naar de top, waar het erg druk was met iedereen die daar aankwam. Onderweg was de temperatuur prima geweest en heb je jezelf warm gelopen, maar bovenop de berg was het erg koud. Ik trok mijn jas, muts en handschoenen aan. Daarna at ik een deel van mijn lunch met prachtig uitzicht over het meer met de Fitz Roy en gletsjers op de achtergrond. Niet veel later zagen we Willem. Hij was blijkbaar via onze terugweg omhoog gelopen en hij was ook al bij het uitzichtpunt geweest. Nadat hij ons de tip gaf om naar dat uitzichtpunt te gaan, begon hij weer aan de weg naar beneden. Niet lang daarna liepen wij eerst een stukje naar beneden, naar het meer. Daar maakten we een paar foto's en genoten we van het uitzicht. Daarna liepen we weer een berg op, naar het tweede uitzichtpunt. Het was hier echt prachtig! Hier had je uitzicht op twee meren, met de Fitz Roy en twee gletsjers. Fantastisch! Dit was waarvoor ik naar Patagonië wilde komen. Het was hier gelukkig veel rustiger dan op de eerste top. We genoten van het uitzicht en maakten nog meer foto's. Ook zagen we hier bij de top van het Fitz Roy massief een condor vliegen. Gaaf! Na ruim een uur boven te zijn geweest, liepen we weer naar beneden richting het meer en vervolgens weer naar boven richting de eerste top. Vanaf daar begonnen we weer de afdaling. Ondertussen was er een stroom wandelaars naar beneden ontstaan, waardoor je vrij snel naar beneden kon lopen, maar wel in een file. Op een gegeven moment kon ik ergens inhalen en daarna was er een stuk waar ik half rennend naar beneden kon. Dit deed ik dan ook en dat ging veel makkelijker en sneller. Beneden kwam ik één van de reisgenoten tegen en samen wachtten we op de andere drie reisgenoten. Na 20 minuten kwamen zij ook aan en na een korte pauze begonnen we aan het laatste lange stuk met een flinke afdaling. Het eerste deel was vlak en ging makkelijk. Daarna kwamen we bij een meer, waar we even een kijkje namen. Eigenlijk zaten we er allemaal doorheen en wilden we graag in het hotel zijn. Twee van de groep wilden langer bij het meertje zitten, maar de andere twee en ik wilden direct doorlopen, omdat het anders moeilijker zou zijn om weer door te gaan en we dan ook eerder terug zouden zijn. Met z'n drieën liepen we de laatste 4 km naar beneden. Ik had het wel gehad en wilde graag in het hotel zijn, dus we hadden de vaart er wel in zitten. Om 17.30 uur kwamen we eindelijk beneden aan. Daarna moesten we nog een stukje terug lopen naar het hotel. Om 18.00 uur kwamen we in het hotel aan. Ik heb direct mijn bikini aangedaan en ben in het zwembad gedoken. Andere reisgenoten lagen er al in. Terwijl ik mijn lichaam kon ontspannen in het zwembad, vertelde ik over onze dag en hoorde ik hoe hun dag was geweest. Uiteindelijk ging iedereen zich klaar maken om te eten. Alleen Krista en ik bleven nog even in het zwembad. Na een half uur gingen wij ook douchen. We hadden besloten om met een groepje te gaan eten bij het restaurant in het hotel. We zaten daar om 19.30 uur en bestelden een drankje. Pas om 20.00 uur konden we eten bestellen. Het duurde super lang voor we het eten kregen en ik werd echt chagrijnig. Ik had al lang in bed willen liggen en moest nog van alles doen, wat ik had kunnen doen in de tijd dat we moesten wachten. Pas om 21.00 uur kreeg ik mijn lasagne. Hij was wel lekker, maar ik had ondertussen zo'n honger, dat ik niet echt genoeg had. Ik kreeg van Krista nog wat patatjes. Terwijl de rest nog gezellig zat te kletsen, betaalde ik mijn eten en ging ik terug naar mijn kamer. Ik pakte snel mijn backpack in en legde mijn spullen voor morgen klaar. Daarna schreef ik in bed snel mijn verhaaltje van vandaag. Ik mijn kamer heb ik geen wifi. Om mijn verhaaltje online te zetten, moet ik naar de lobby en daar wachten totdat alles is geupload. Omdat ik zo ontzettend moe was en echt slaap nodig had, besloot ik om morgen tijdens het ontbijt mijn verhaaltje online te zetten. Daar heb ik mooi de tijd voor tijdens het ontbijt. Voor nu dus lekker slapen en morgen weer fris en fruitig voor nog een daghike!