Chichén Itzá en een cenote

Vanochtend lukte het weer om een beetje uit te slapen. Ik pakte mijn laatste spullen weer in en stapte voor de laatste keer met de groep in de bus.

Om 8.00 uur vertrokken we naar Chichén Itzá, één van de hoogtepunten van deze reis en één van de zeven wereldwonderen. Dit deel van Mexico is plat en de wegen zijn recht, met veel bossen. Heel anders dan we de afgelopen weken hebben gezien. Onderweg at ik nog mijn yoghurt op.

Na zo'n twee uur rijden kwamen we bij Chichén Itzá aan. Een kaartje was behoorlijk duur, zeker in vergelijking met de ruïnes van de afgelopen weken. Ook was het hier gigantisch druk en toeristisch. Overal op de site stonden kraampjes met souvenirs. We hebben meer toeristen op de site gezien dan in de hele reis samen. Dat is ook niet gek, omdat dit deel het meest toeristisch is en deze beroemde site zo dicht ligt bij Cancún en Playa del Carmen, bekende badplaatsen voor vakantiegangers. Zij gaan dan een dag naar Chichén Itzá.

Ik vond het enorm indrukwekkend om hier rond te lopen. De piramide was heel hoog. Vroeger mocht je erop klimmen (dat hebben mijn ouders in 1992 gedaan), maar tegenwoordig mag dat niet meer. Ten eerste omdat er te veel toeristen komen waardoor de piramide te veel beschadigd wordt. Ten tweede omdat de piramide zo hoog is en mensen dan naar boven klimmen. Als ze dan weer naar beneden willen, zien ze hoe hoog het is en durven ze niet meer naar beneden. Ik vond het mooi en indrukwekkend om naar te kijken.

Ik liep met een groepje mee die een boek hadden met informatie. Zij konden dan veel vertellen over de verschillende bouwwerken. Erg interessant! Op een gegeven moment raakte ik het groepje kwijt en heb ik zelf rondgelopen. Bij een kraampje kwam ik een leuk souvenirtje tegen, maar het was erg duur en ik had niet voldoende contant geld meer. Ik liep maar door en ging de rest van de ruïnes kijken. Daar kwam ik mijn groepje ook weer tegen, die weer wat informatie kon geven. Op de terugweg liep ik weer langs het kraampje en probeerde ik af te dingen. Hij wilde het echt niet verkopen voor 100 peso's, dus ik liep door. Bij het volgende kraampje zag ik het souvenirtje weer staan. Deze man begon met 100 peso's en uiteindelijk kon ik afdingen tot 70 peso's. Dat had ik ook precies nog contant bij me. Ik was blij dat ik dit souvenirtje gevonden had!

Doordat ik dit souvenirtje gekocht had, was ik de groep weer kwijt geraakt. Uiteindelijk heb ik nog even rondgelopen bij de grote centrale piramide en rustig gekeken naar het indrukwekkende bouwwerk. Ik had hier nog wel veel langer rond kunnen lopen en willen kijken, maar helaas was het tijd om terug te gaan naar de bus. Mijn geld was op en ik moest pinnen. Het pinautomaat deed het niet, maar gelukkig kon iemand anders van de groep mijn kaartje voorschieten voor de cenote. We zaten allemaal in de bus te wachten, maar we misten nog één persoon: Karin. 20 minuten voor de afgesproken tijd hadden reisgenoten haar nog naar het verste punt zien lopen. Ze hadden haar gewaarschuwd voor de tijd, maar ze zei dat ze het wel zou redden en niet zou rennen. Uiteindelijk hebben we 20 minuten in de bus op haar zitten wachten. Ze dacht dat we een half uur later hadden afgesproken. Zonde van onze tijd...

Na een korte rit stopten we bij de cenote Yokdzonot. De bodem van dit deel van Mexico is net een gatenkaas. Overal zitten gaten, soort grotten, in de grond, gevuld met grondwater. Er zitten hele gangenstelsels onder de grond. Dit zijn cenotes. Het is moeilijk uit te leggen. Je kunt het het beste even googlen. In deze cenotes kun je zwemmen (en duiken) en dat laat ik me natuurlijk geen twee keer zeggen. Ik was er helemaal op voorbereid en lag als eerste in het water. Een zwemvest is hier verplicht, dus ik bleef ook lekker drijven. Met mijn snorkel en actioncam zwom ik naar het deel met het lichtinval. Dit was echt prachtig! Onder water zag ik veel vissen en waar de zon scheen ook de rotsen onder water. Als je omhoog keek, zag je de rotsen, met planten en het gat boven je. Echt geweldig! Het was zo mooi! Het water was ook lekker fris en we konden die afkoeling wel gebruiken. Van onze groep zijn er maar vijf gaan zwemmen. Ik heb er het langst in gelegen en genoot er heel erg van. Echt één van mijn hoogtepunten. De foto's van onder water kan ik nu helaas nog niet delen. Uiteindelijk kleedde ik mij weer om en stapten we weer in de bus.

In de bus at ik vrij laat mijn lunch. Dit waren twee gevulde croissantjes uit de supermarkt. Kort daarna werd ik misselijk. Ik heb wel vaker last van wagenziekte in bussen, maar ik zat voorin en het waren rechte wegen, dus ik vond het vreemd. Ook merkte ik dat ik mijn oorbel kwijt ben geraakt in de cenote met het op- en afdoen van mijn duikbril. Gelukkig waren het geen belangrijke oorbellen. Vlak voor we in Playa del Carmen aankwamen, werd het één uur later. In dit deel van Mexico zit één uur tijdsverschil. De afgelopen weken scheelde het zeven uur met Nederland, nu scheelt het zes uur. Toen we aankwamen in Playa del Carmen, namen we afscheid van onze buschaffeur. We legden onze spullen op de kamer en zijn een rondje gaan lopen door de straat. We liepen door de belangrijkste straat en ik vond echt verschrikkelijk. Het was super druk, super toeristisch en super luidruchtig. Overal waren er op straat optredens met dansen of iets anders. De winkels zijn enorm groot, echt bizar. Ik vond het helemaal niks. Zeker in vergelijking met de afgelopen drie weken, was dit echt overweldigend. Je raakt hier niet uitgekeken. Na een tijdje lopen liepen we de straat weer terug naar ons hotel. Met hetzelfde groepje van de afgelopen dagen gingen we weer eten. Ik voelde me nog steeds misselijk en niet lekker en bestelde niks te eten en te drinken. Gek, want normaal als ik ziek ben van de bus, is dat met een kwartier tot een half uur wel weg getrokken. Halverwege het eten dacht ik dat ik moest overgeven. Ik liep naar het toilet, maar ik moest alleen maar kokhalzen. Ook moest ik naar de wc en had ik uit het niets diaree. De hele reis zijn reisgenoten ziek geweest en ik heb nergens last van gehad. En op de laatste dag word ik ineens ziek, terwijl ik niks raars had gegeten of gedaan. Daarna ging ik weer aan tafel zitten. Toen de rest ging afrekenen, werd ik helemaal licht en duizelig in mijn hoofd. Ik dacht dat ik flauw zou vallen, maar ik moest ook naar de wc. Ik liep naar het toilet en durfde het hokje niet dicht te doen, omdat ik dacht dat ik flauw zou vallen. Gelukkig trok het even weg, maar toen ik opstond en naar de tafel wilde lopen, werd ik weer duizelig. Ik heb een aantal keer op de grond gezeten voor het een beetje ging. De rest van de groep heeft me naar het hotel gebracht. Hier ben ik direct naar bed gegaan. Vandaar dat het verhaaltje even op zich heeft laten wachten.

Vandaag was ik precies drie weken op reis en ben ik over precies vier weken weer thuis. Gelukkig hoef ik daar voorlopig nog niet aan te denken!